Seksverslaving – ziekte of symptoom?

Tom Cruise was in de jaren ’80 één van de eersten die uit de kast kwam met zijn seksverslaving. Hoewel er steeds meer aandacht voor seksverslaving komt in de media, is het taboe nog lang niet doorbroken. Behandelaren lijken zich te verdelen in kampen met tegengestelde meningen. Aan de ene kant zij die menen dat er niet zoiets bestaat als een seksverslaving, omdat seksverslaafden niet verslaafd zouden zijn aan seks maar iets proberen te vinden dat niet met seks op te lossen valt (geldt hetzelfde niet voor drugs- en alcoholverslavingen?). Seksverslaving zou in dat geval een symptoom zijn van een onderliggend probleem. Aan de andere kant zij die seksverslaving wel degelijk als een echte verslaving en op zichzelf staande ziekte zien omdat de ziekte aan alle kenmerken van een verslaving voldoet. Zo lukt het de verslaafde niet er op eigen houtje mee te stoppen, worden er steeds meer of extremere vormen van seks gezocht om de behoefte te bevredigen en is er sprake van afkickverschijnselen wanneer iemand (al dan niet onder begeleiding) stopt met zijn of haar seksuele gedrag. Inmiddels doen vele verhalen en interpretaties de ronde en is het moeilijk om feiten en fabels te onderscheiden. Verslavingsmagazine Lef doet een poging om onderscheid aan te brengen in de wirwar aan informatie, klik hier voor een overzicht van 9 Feiten en Fabels.

Hoeveel mensen lijden aan een seksverslaving?

Hoe vaak een seksverslaving voorkomt weet niemand precies. Dat komt omdat er weinig of geen onderzoek naar wordt gedaan. Er wordt geen onderzoek naar gedaan omdat het DSM-comité heeft besloten seksverslaving niet als zodanig op te nemen in de nieuw DSM 5. De DSM is classificatiesysteem dat door behandelaren en instellingen wordt gebruikt bij het stellen van diagnoses. De DSM wordt tevens gebruikt voor wetenschappelijk onderzoek naar mogelijke therapieën. Met andere woorden, niet in de DSM opgenomen betekent (nog) niet serieus genomen en dus weinig tot geen onderzoek. Ik vermoed dat de reden voor het niet opnemen van seksverslaving in de DSM samenhangt met het feit dat er farmacologisch niet veel aan te verdienen valt. Er bestaat (nog) niet zoiets als een pil tegen overmatig porno kijken. Gelukkig wordt er wel hier en daar serieus onderzoek naar deze verslaving gedaan. Zoals bijvoorbeeld in de Verenigde Staten door dr. Patrick Carnes die begin jaren ’80 zijn boek Out of the Shadows publiceerde en sindsdien zijn onderzoek naar seksverslaving voortzette. Volgens Carnes gaat verslaving niet over het middel of over het gedrag, maar draait het allemaal om de veranderingen in het brein wanneer de persoon wordt blootgesteld aan belonende stoffen (o.a. dopamine) of belonend gedrag. Een 3 minuten durend filmpje dat de neurologische conditionering en de rol van dopamine bij verslavingen in begrijpelijke (Engelse) taal uitlegt is hier te zien.

Definitie van seksverslaving

Er bestaan verschillende meningen en visies over wat seksverslaving precies is. Er is (nog) geen consensus over de definitie. De definitie van een verslaving is dat je doorgaat met gebruiken ondanks negatieve en/of schadelijke effecten voor jezelf of je omgeving. Daarnaast heb je steeds meer van het middel nodig om het zelfde effect te bewerkstelligen. Wanneer je stopt met het middel treden er onthoudingsverschijnselen op. Er wordt veel tijd besteed aan activiteiten om aan het middel te komen. Veel seksverslaafden herkennen zich in deze omschrijving. Vaak hebben ze een aanhoudende wens of zelfs het voornemen om te stoppen met hun gedrag maar zijn pogingen te stoppen vaak weinig succesvol. Veel (maar niet alle) seksverslaafden rapporteren in toenemende mate bezig te zijn om hun behoefte te bevredigen doordat ze er meer tijd aan besteden of steeds meer aan denken. Ook kan het zijn dat er steeds extremere situaties opgezocht worden. Wat begon met nu en dan eens een pornofilmpje op internet te kijken leidt tot contact zoeken via webcams of in levende lijve afspreken met escorts of prostitueebezoek. De risico’s die hiermee samenhangen lopen uiteen tot problemen binnen het huwelijk, gezin, met financiën, problemen op het werk tot besmetting met HIV en hepatitis C. Onderliggend ervaart de verslaafde vaak gevoelens van machteloosheid, wanhoop, eenzaamheid. De roes van het zoeken naar de seksuele bevrediging verdwijnt vaak als sneeuw voor de zon zodra er “gescoord” is. Het hoogtepunt – al dan niet in de vorm van een orgasme – wordt al snel gevolgd door gevoelens van eenzaamheid, wanhoop, stemmingsklachten en schaamte. Dit laatste, schaamtegevoelens, wordt treffend in beeld gebracht in de film Shame waarin de hoofdrolspeler met een seksverslaving kampt.

Wil je weten of jij een seksverslaving hebt? Doe dan hier de zelftest.

Wil je weten hoe je eraan komt of je er vanaf komt? Klik dan hier.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s